Quote from juliano on 06/05/07 ne 16:06:22:

 
une se di per arsye se kam qene fare i vogel ateher dhe sde di mire cfare ka ngjare ne 5 qershor por gjithesesi mund te na shkruash me teper per kete dite , trego historine te gjithe me aq sa di ti

Jul ke te drejte...kur isha ne kafe qepare m'u kujtua 5 Qershori dhe thashe ta hapja temen ke Naftetari (m'u kujtua se ka ditelindjen nje komshi sot qe ka lindur fiks ate dite, perndryshe aha ne bote se do e kujtoja) ...por hyra ne zyre me doli nga mendja fare dhe tani qe e lexova thashe hallall kujtesa.  
Edhe une kam qene ne stadium ate dite me plakun...kam qene 10 vjec dhe madje gjysmen e ndeshjes e kam pare ne krahe te plakut ngaqe ishte gardhi me njerez qe nuk te linin te shihje fare. Dolem me te keq ne fund te ndeshjes dhe shkuam ne shtepi dhe qe prej ballkonit e ndoqem shown e gureve dhe perballjes se tifozave me sampistat. Mbaj mend thirrjet e Avdyl Pilafit (ish kryetari i Komitetit te Rrethit Berat) me megafon ne mes te lulishtes perpara pallatit dhe turma qe s'e degjonte fare.

une e mbaj mend si tani. kur autobuzit ju vu flaka une po nisesha per ne berat me ato urbanent e famshem dhe friken e ndiej edhe tani se u degjua nje plasje e madhe.
Le qe me vone degjonim gjithe natet policet qe grinin ne dru cunat dhe nje nga pallati im e qethen tullac e ca te tjere bashke me te obobo none nuk flihej per 2 tre nete nga te bertiturat. Birucat e policise binin fix perballe dhomes sime.  
Po pra i ra hunda Dinamos se po e rrifte NAftetari. Megjithesa me sa kam degjuar me vone situata ka qene e tensionuar edhe me pare se Dinamo kish ardhur e kompletuar me forca speciale etj etj.
Po si nuk u kujtua me nje aktivitet ne KV jam kurioze, pasi per ca vite e shiten si protesten e pare kunder komunizmit ne Shqiperi.
Ja ska gje e kujtojme ne edhe pse kemi qene femije atehere.
Best
Lost

20 vjet pas revoltës sportive
 
Kanë kaluar plot dy dekada dhe në Kuçovë ende kujtohet drama e 5 qershorit 1988. Pas ndeshjes kualifikuese ndërmjet Naftëtarit dhe Dinamos, i gjithë qyteti naftëtar u përfshi në një rebelim të paparë deri atëherë, me karakter sportivo-politik ndaj institucioneve shtetërore të asaj periudhe. Por gjithsesi rebelimi i atëhershëm ndaj diktaturës-shtet u kushtoi më pas kuçovareve e veçanërisht skuadrës së futbollit, që për një vit u fshi nga harta e futbollit shqiptar për të rinisur më vonë nga Kategoria e Tretë. Në mënyrë figurative 5 qershori 1988 u cilësua si greva e dytë në Kuçovë pas asaj të shkurtit 1936. Kanë kaluar tashmë 20 vjet, por gjithsesi ata që kanë përjetuar dramën e 5 qershorit e kujtojnë shpesh revoltën më të madhe sportive, por që realisht kishte dhe mllefe të tjera të periudhës së pasçlirimit. Engjellush Islami, një specialist i njohur e futbollist kuçovar kujton padrejtësinë që iu bë futbollit të këtij qyteti, tepër sportdashës në ndeshjen ndaj Dinamos. “Ishte thjesht një ndeshje kualifikuese se kush do të qëndronte në Kategorinë e Parë (sot Superiorja), por që për shkak të favorizimit që iu bë me pa të drejtë skuadrës-shtet të Dinamos, na kushtoi shumë. Jo vetëm që nuk qëndruam në Kategorinë e Parë, por si për ironi drejtuesit e atëhershëm të Komitetit Ekzekutiv pranë FSHF në vendimet e tyre absurde e shkrinë provizorisht futbollin kuçovar. Ishte një padrejtësi që ne e vuajtëm shumë, ku për një periudhë relativisht të gjatë, futbolli i Kuçovës aq simpatik dhe i pëlqyer nuk e mori veten. Megjithatë, për fat të mirë në 20-vjetorin e dramës së 5 qershorit 1988, skuadra e Naftëtarit konkurron në Kategorinë e Parë me shanse reale që në të ardhmen të rikthehet sa më shpejt në Superiore”. Ndoshta rikthimi sa më shpejt midis ekipeve më të mirë të vendit do t’i lehtësonte sadopak kuçovarët për të harruar përfundimisht dramën e 5 qershorit 1988.  
 
Enkel Baku-Panorama Sport

Naunin, rahmet paste, e mbaj mend dhe une qe ishte i vetmi nga strukturat e Partise qe u denua me rende (qofsha i gabuar, por kush ka me shume info le ta jap). Shume prej tyre i qethen qeros, por fatmiresisht ishin te vetmit nga "te damkosurit" e regjimit qe s'u pane me sy te keq nga kucovaret.  

Nga lufta sportive, tek ajo antikomuniste
 

Kaimi, gjyqtari i ndeshjes
 
Ishte 5 qershori i vitit 1988, kur ndeshja Naftëtari-Dinamo mori përmasa të mëdha, duke u kthyer në një revoltë popullore. Kjo përballje pritej me shumë interes në qytetin e Kuçovës, sepse Naftëtari luante për “jetë a vdekje”. Dy ekipet diskutonin qëndrimin në kategori, teksa ndeshja e parë kishte përfunduar 1-0 për Dinamon. Por çfarë ndodhi realisht në Kuçovë? A u shfrytëzua futbolli, si sporti më i dashur, për politikë? Si ishte situata para ndeshjes dhe çfarë u bë brenda dhe jashtë fushe? Për të gjitha këto, në një rrëfim ekskluziv për “Sportin shqiptar”, ish-gjyqtari Besnik Kaimi, njeriu që ka përjetuar më shumë se kushdo këtë ngjarje, tregon gjithçka, duke hedhur dritë mbi këtë çështje të diskutuar shumë në atë periudhë. “Kam jetuar për pak vite në Kuçovë, sepse kam kryer shërbimin ushtarak, madje kam luajtur edhe futboll me Naftëtarin. Prandaj, e di mirë se në çfarë gjendjeje ka qenë Kuçova në vitet 70-të. Aty jetonin familje të ngritura dhe erdhi një moment që ato u ngacmuan nga ana ekonomike. Kjo e fundit u rëndua shumë dhe ishte pikërisht ndeshja Naftëtari-Dinamo, ajo që shënoi shpërthimin e kësaj revolte popullore. Mbaj mend që një ditë pas ndeshjes ishte planifikuar që të zhvillohej edhe Kongresi i Gruas në atë kohë. Çdo gjë ishte e qartë: hidhërimi i popullit nuk erdhi nga futbolli, por nga rregjimi komunist. Brenda fushës nuk ka pasur ndonjë episod, i cili mund të linte shkas për të revoltuar njerëzit.”
 
 “Ministria kërkonte fitoren e Dinamos”
 
“Në atë kohë isha në zbor dhe më erdhën në repart. Pasi arrita të merrja leje, më morën me makinë dhe shkuam në Tiranë. Këtu më priti Kryetari i Komitetit të Fiskulturës në atë kohë, Josif Devole. Ky i fundit më komunikoi që je emëruar gjyqtar i ndeshjes Naftëtari-Dinamo, bashkë me anësorët Hajro Leskaj dhe Fatmir Damo. Në atë kohë gjyqtarët caktoheshin nga FSHF-ja dhe komiteti bënte shpërndarjen e tyre. Ministria e Brendshme kërkonte garantimin e fitores së Dinamos. Unë iu thashë që e marr përsipër ndeshjen, por me kushtin që ndershmëria të jetë e plotë dhe të fitojë ai që do ta meritojë. Nuk pranova kurrsesi që të favorizoja Dinamon, teksa i lashë të hapur një mundësi: nëse loja shkonte 1-0 për Naftëtarin, ndeshjen do e çoja tek penalltitë. Isha i bindur që nuk mund të dilja kundër Naftëtarit. Më konkretisht është rasti i golit, kur unë si gjyqtar nuk kisha çfarë t’i bëja. Për të qenë i sinqertë, këtë do e bëja, sepse doja të ruaja kokën time. Megjithatë, kjo nuk u realizua, pasi shënoi Dinamo dhe u mbyll gjithçka. Për të shpëtuar nga rënia një kategori më poshtë, Naftëtarit i duheshin për të shënuar edhe tre gola, pasi ndeshja e parë kishte përfunduar 1-0 për Dinamon.” “Lojën e mbylla pa dhënë kohën shtesë…”
 
Por si shkoi loja dhe kur nisën shkëndijat e para të revoltës? Çfarë vendimesh mori gjyqtari dhe kur mendoi se duhej ta mbyllte lojën? “Loja filloi qetësisht dhe pjesa e parë u bë e fortë dhe e bukur. Rastet për shënim kanë qenë të shumta për Naftëtarin. Nëse ato do të shfrytëzoheshin, do të ishte ndryshe. Më kujtohet që rasti më i pafalshëm ishte i Aleksandër Koçit, ku edhe unë u çudita si nuk u bë gol. Mbaj mend që portier i Dinamos ka qenë Ilir Bozhiqi, i cili ka bërë shumë pritje. 45-minutat e para u mbyllën 0-0, ndërsa pjesa e dytë ishte normale deri në minutën e 65-të, kur u shënua edhe goli. Duke parë që shpresat u humbën për të kthyer rezultatin, që nga ky moment loja u bë agresive. Publiku shante në kor dhe gjuante me gurë. Në minutat e fundit acarimi u bë më i madh. Për të shmangur incidentet, nuk ia vlente të respektoje minutat shtesë,”- kujton Kaimi.
 
“Goli i Vilës na shtangu të gjithë”
 
Ai që preu shpresat e Naftëtarit për të mbijetuar në kategorinë e parë ishte goli i Arben Vilës në pjesën e dytë. “Goli i Dinamos ishte shumë i pastër. U shënua me një goditje nga distanca, kështu që nuk kishe kujt t’ia vije fajin. Ka qenë një rivënie anësore dhe topin e ka kapur në mesfushë Ermal Tahiri, i cili pasoi direct te Arben Vila, që me të majtën nga rreth 30-40 metra, i shtangu të gjithë. Topi shkoi direkt në trekëndëshin e djathtë të portës dhe në këtë moment, sipas rregullores pashë anësorin për ndonjë gjë, por edhe i ngriti supet, sepse goli ishte krejtësisht i rregullt,”- deklaron ish-gjyqtari, që aktualisht vazhdon punën si vëzhgues i FSHF-së.
 
“Momenti kur plasi në Kuçovë”
 
“Menjëherë pasi sinjalizova për përfundimin e ndeshjes, goditjen e parë e morri një mbrojtës i Naftëtarit, i cili u gjakos, pasi e kishte zënë një nga gurët e hedhur nga publiku. Në këtë moment kemi dëgjuar ulërima nga njerëzit. I themi policisë të futemi në dhoma, ndërkohë që aty gjejmë një fëmijë të çarë në kokë dhe të mbushur me gjak. Kujtuam se ai kishte ndërruar jetë. Kur u futëm në dhoma dëgjonim njerëz që thonin sikur kishin vdekur dy vetë. Të them të drejtën në këtë moment u trembëm dhe policia na erdhi në ndihmë. Këto alarme fatmirësisht rezultuan të pavërteta. Ngaqë ishim të izoluar nuk po e kuptonim se çfarë po ndodhte jashtë fushe. Në këtë moment dërgojmë anësorin Hajro Leskaj, që të dilte jashtë për të na blerë ushqim dhe për të mësuar të vërtetën se çfarë po ndodhte. Më pas morrëm vesh që u dogj makina e zjarrëfikses dhe disa të policisë, gjithashtu kishte dhe njerëz të plagosur nga gurët. Mirëpo dalja e Hajro Leskajt na konfirmoi diçka të rëndësishme, sepse u duk qartë që publiku nuk e kishte me gjyqtarët. Kolegun tonë nuk e ngacmuan fare dhe kjo tregoi se populli nuk kishte gjë me ne. Jashtë stadiumit ishte bërë një katrahurë e vërtetë, pasi rruga ishte mbushur me gurë. Pas gjithë asaj revolte, ku pati të lënduar edhe në radhët e policisë, erdhën forcat e rendit nga Tirana, të cilat e morrën situatën në kontroll. Siç e mësuam edhe më vonë, policia në orët e vona të asaj nate arrestoi ata njerëz që ishin iniciatorë të revoltës. Policia na shoqëroi me autokolonë deri në Tiranë, si ne gjyqtarët, ashtu edhe Dinamon. Në Tiranë më priti Mehdi Bushati, Azis Tahiri dhe Kristaq Miço. Treguam ngjarjen dhe më pas iu bë një relacion Ministrit për gjithçka çfarë ndodhi.”
 
“Sekretari i Beratit më shpëtoi kokën”
 
“Jam i ndërgjegjshëm që në atë kohë nuk mund të luaja me shtetin. Unë kam qenë në fije të perit, por falë gjykimi korrekt, shpëtova, dhe nuk u futa në burg. Edhe sot e kësaj ditë, ia di për nder sekretarit të parë të rrethit të Beratit, Abdyl Pilafi, i cili u tregua objektiv në raportimin e ngjarjes. Ministri i Brendshëm, Hekuran Isaji, ka marrë në telefon direkt pas ndeshjes, zotin Pilafi, duke e pyetur: “Bëri gjë gjyqtari? Ndikoi apo jo në ndeshje?.” Dhe përgjigjia e Pilafit ishte kjo: “Absolutisht jo. Gjendja nuk ka ardhur si pasojë e gjykimit.” Që në këtë moment më sollën tre policë në dhomat e zhvjeshjes për të më ruajtur nga njerëzit që mund të na godisnin. Ky ka qenë momenti më i vështirë për mua. Tani si përfundim, në gjithë atë revoltë u shfrytëzua futbolli. Politika hyri në mes, sepse të nesërmen zhvillohej edhe Kongresi i Gruas. Unë kurresesi nuk mund të gaboja, sepse veprimi më i vogël do të më kishte futur në burg. Të gjithë e dimë që shteti i asaj kohe nuk të falte,”- thotë Kaimi për momentet pas ndeshjes, kur Ministri i Brendshëm, Hekuran Isai, kërkonte të dinte rreth asaj që kishte ndodhur në Kuçovë.
 
“Në hetuesi kam mbrojtur futbollistët”
 
Përse u thirr në hetuesinë e Beratit, Besnik Kaimi? “Një ditë pas ndeshjes më thirrën në hetuesinë e Beratit. Përveç meje janë pyetur edhe rreth 300 vetë. Shteti i asaj kohe donte të dinte nga kush ka ardhur revolta, nga futbolli, apo nga situata e rënduar ekonomike. Në hetuesi më pyetën për ata futbollistë që ishin ndëshkuar me kartonë të verdhë, por unë i thash që ata nuk janë shkaktarët e ngjarjes, dhe nuk duhet të mereni me ta. Futbollistët u dënuan me kartonë për atë çka bën gjatë lojës. Iu thash që brenda fushës 90-minutat kanë qenë pa probleme. U kuptua qartë që futbollistët nuk kishin lidhje me situatën dhe kurrsesi nuk kishte arsye pse të merreshin me ta.”
 
 
Bozhiqi: Babai më kërkoi të mos luaja
 
Më shumë se kushdo, ndeshjen e 5 qershorit të vitit 1988, Naftëtari-Dinamo, e ka përjetuar ish-portieri i kësaj të fundit, Ilir Bozhiqi. Jo vetëm se ishte nga Kuçova, por fakti që në këtë përballje duhet të mbronte portën e Dinamos, do të thoshte shumë për të. Ai flet për ndeshjen e “famshme”, duke treguar disa nga momentet kulmore dhe përjetimin e revoltës nga dhomat e zhveshjes.
 
- Ilir, u bënë 20 vjet nga ndeshja e “famshme” Naftëtari-Dinamo, çfarë kujtoni?
 
- Edhe pse kanë kaluar shumë vjet,përsëri e ruaj si një kujtim të veçantë. Duke qenë se në ndeshjen e parë nëTiranë fituam 1-0, me një lojë të bukur, Naftëtari ishte i karikuar për të përmbysur rezultatin, në mënyrë që të ngjitesh në kategorinë e parë. Ndeshja u zhvillua në orën 17:00, ndërkohë që stadiumi ishte i tejmbushur. Ne kishim kaluar një sezon shumë të vuajtur dhe me plot probleme, por megjithatë u nisëm drejt Kuçovës me bindje të plotë se do t’ia dilnim mbanë.
 
- Si kanë qenë ditët para ndeshjes dhe a ju kanë bërë presion, duke qenë edhe vetë nga Kuçova?
 
- Para ndeshjes kemi qenë disa ditë të grumbulluar në Durrës (Kavalishencë), por ishim disi të çakorduar, pasi nuk na besohej që do shkonte puna deri këtu. Nga vendi katërt në muajin mars, përfunduam në fund të tabelës në maj. Kjo ishte e papranueshme për Dinamon. Mbaj mend që një ditë para ndeshjes shkuam në Berat. Në hotel më erdhi babai dhe më ka kërkuar të mos luaja, në mënyrë që ndeshja mos acarohej, duke ditur që unë isha djalë i Kuçovës. Mirëpo, unë isha futbollist i Dinamos dhe vërtet me shpirt doja që Naftëtari të ishte sa më lart, por në këtë rast nuk kisha çfarë të bëja. Pra, do të luaja për Dinamon, së cilës i jam përkushtuar gjithë karrierës sime.
 
- Çfarë ndodhi pas ndeshjes dhe a patët ngacmime nga tifozët?
 
- Ne si futbollistë shumë pak dëgjuam se çfarë ndodhi jashtë stadiumit, sepse pas ndeshjes mbetëm të izoluar. Mund të them se nga ora 19:00, kur përfundoi ndeshja, e deri në 24:00 të natës, kemi qenë të mbyllur në dhomat e zhveshjes. Ne thjesht dëgjonim nga jashtë, ulërima njerëzish dhe vetëm kaq. U mblodhën shumë njerëz jashtë stadiumit, duke bërtitur “Vdekje Fashizmit” dhe thirrje të tjera. Por, në asnjë mënyrë tifozët nuk na sulmuan neve. Kur ishim në dhoma na bërën thirrje për qetësi. Mbaj mend, që një miku im më solli dy bukë dhe djathë, për të shtyrë sadopak orët e “ngujimit”.
 
- Si mund të largoheshit nga stadiumi drejt Tiranës?
 
- Në orën 24:00 erdhi policia, e cila na shoqëroi drejt Tiranës me 6 makina. Ne si futbollistë kemi hipur në IFA-t e asaj kohe, pasi autobusit të klubiti i kishin thyer xhamat. Udhëtimi ka qenë pa probleme, ndërkohë që dua të them se në atë kohë u diskutua sikur kishte shumë forca speciale, por nuk ishte e vërtetë.
 
 
 
Artikulli i tere u morre nga Sporti Shqiptar dt. 26.02.2009.