1. Duke filluar qe nga ngrohja minimale. Nje grade Celcius.  
Mund te permbajme ngrohjen globale brenda ketij kufiri vetem duke bllokuar menjehere te gjitha emisionet me gaz sere, nje gje krejtesisht e pamundur kjo. Gjashte mije vjet me pare, bota kishte nje temperature te nje grade superiore krahasuar me ate aktuale. Dhe keshtu, eshte mjaft e thjeshte te kuptojme se cfare na pret. Zona te gjera si ato qe gjenden ne Shtetet e Bashkuara te Amerikes dhe lindja e Montanes, do te rikthehen te jene sterile dhe do te pesojne periudha te tera me stuhi rere. Duke humbur ngrohjen, drejt vitit 2100, nje planet i trete do te ishte i privuar nga uji i pijshem. Kjo do te sillte formimin e liqeneve te reja dhe kenetave te pafund, te cilat do te permbytnin rruget, do t'i shkaterronin ato, apo hekurudhat dhe vepra te tjera rrugore. Nga ana tjeter, edhe malet qe e humbin kete element te tyrin, do te nisnin te shperbeheshin. E kemi pare kete gje ne Dolomite dhe ne Luginen e Aostes. Kthimi i akullit polar dhe i akujve nga pranga te dikurshme per malet ne liqene dhe lumenj, nenkupton nje mbinxehje te madhe per token, pasi akulli reflekton 80 perqind te rrezatimit diellor, ndersa detet dhe oqeanet e thithin ate, deri ne 95 perqind. Mund te llogarisim, per rritjen e temperaturave me nje grade Celcius, zhdukjen e 720 mije kilometrave katrore te siperfaqeve te akullta. Niveli i oqeaneve qe sot rritet vetem me disa milimetra per cdo vit, do te ngjitej me shume duke perpire me vete edhe bukuri te tilla turistike si ishujt Maldive, ndersa do te rriste frekuencen e uraganeve si Katrina, te cilet ne veren e vitit 2005, permbyten Nju Orleansin. Bari dhe bimet, ne nje cikel te shkurter, ka mundesi shume te madhe qe te emigronin drejt klimave me te adoptueshme, por pemet e medha shekullore, me kohen e riprodhimit, me te lartat, do te zhdukeshin. Ne kete rast, duhet reaguar me cdo kusht.  
 
 
2 -  Rritja me 2 grade Celcius. Kjo te perbeje edhe skenarin e dyte per boten.  
Ndryshimi klimaterik do te fillonte te ndikonte ne shendetin e shendetit psiko fizik te njerezimit. Stresi sa vinte dhe do te behej edhe me shume irritues, fillesa e mungeses se ujit do te bente qe te niste njerezimi serish me shperthimin e koleres apo te epidemive te tjera te njohura kohe me pare. Kur ajri perfshin 41 gradet Celcius, sistemi termorregullues i organizmit tone, hyn ne krize, pulsimet e zemres nisin dhe pershpejtojne dhe ne tru arrin gjithmone e me pak oksigjen. Keto gjera, te tolerueshme per popullaten me te re, jane te padurueshme per moshat me te thyera. Keshtu, vera teper e nxehte, torride, ne vitin 2003, shkaktoi dhjete mije te vdekur ne France, tre mije ne Itali, 35 mije ne brendesi te Bashkimit Evropian dhe mbi 12 miliarde euro deme ne fushen e bujqesise. Me dy grade me teper, deti Mesdhe, do te pushonte te ishte nje vend i pelqyeshem turistik. Pushimet do te preferonim t'i benim me mire ne Evropen e Veriut. Temperatura ne Groenlande do te ngjitej dy here me shume krahasuar me pjesen tjeter te planetit dhe ne 140 vjet, ishulli i madh kontinent do te humbiste mbulesen e tij te akullit, duke bere keshtu qe te rritej me gjysme metri niveli i detit. Do te ishte fundi ky per Venecian, apo per Bangladeshin dhe shume ishuj te Oqeanise. Vende si Pakistani, te adoptuar me armet nukleare, do te aktivizonin tentativen per te fituar me lufte, territore te tjera. Sipas Lynas, ky kuader ka 93 perqind te mundesise te realizohet nese nuk ulim 60 perqind te emisioneve te gazit sere brenda dhjete viteve te ardhshme. Ne fakt, nje objektiv realisht i paarritshem.  
 

5. Skenari i peste.
Dicka e tille ndodhi ne Toke afersisht 55 milione vjet me pare. Kjo ndodhi kur jetesa kryesore behej ne Arktik. Planeti Toke do te shfaqej i tmerruar: pole te liruara nga akujt, pyje te transformuar ne shkretetira, Alpet do u ngjanin Atlanteve marokene. Siberia dhe Kanadaja do te kishin nje klime te jetueshme, por do te perjetonin pushtime respektivisht nga kinezet dhe nga qytetaret e Shteteve te Bashkuara te Amerikes. Ne kete temperature, do te liroheshin depozitat e pafundme te metanit sot te ngurtesuara ne fundet e oqeaneve fale kushteve te tanishme te presionit te temperaturave. Metani, nje gaz sere 23 here me efi[ent se anhidridi karbonik: e thjeshte te imagjinosh rrjedhojat. Por te gjitha sforcimet duhej te konsistojne pikerisht ne ndaljen e nje fenomeni te tille. Kolapsi ambjental, do te bente te shperthenin konflikte sociale, ekonomike, religjoze: nje medioevo i ri, me komunitete te cilat mbijetonin ne enklavat e manastireve dhe strukturat feudale. Ambjenti i Italise, ne nje rast te tille, do i ngjante atij te Sudanit.  
 
 
6. Skenari i gjashte. Rritje prej gjashte gradesh: nje gje e ngjashme me ferrin dantesk.
Ne kete ambjent do te jetonin dinosauret e periudhes se krijimit, gati 140 milione vjet me pare. Apo ndoshta krijesat e Permianos, kur u zhduk gati 95 perqind e qenieve te gjalla. Nga oqeanet do te vertitej acid sulfurik, gaz helmues i barabarte me ate te aromes se nje veze te prishur. Metani do te arrinte te ndertonte 5 perqind te atmosferes, dhe do te prekte "piken e injeksionit", me paraqitjen e nje rreziku te incidenteve globale. Le te ndalemi ketu, mjafton me kaq. Duhet te besojme Mark Lynas e le te themi se kali i tij i betejes, domethene mekanizmat feedback jolineare ne sjelljen e klimes, ne fakt, do te terheqe gjithmone e me teper, vemendjen e shkencetareve. Te preokupohesh dhe te pergatitesh per nderhyrje, nuk perben ndonje dem. Te qendrosh pa levizur, po. Pjeses qe mbetet, leme qe modelet e stimulimit te vijojne. Ka ende pune per te bere nga Hadley Centre, ne Laboratorin Livermore dhe ne Max Planck Institut.

Ish-zv/presidenti i SHBA, Al Gore, thirrje përgjegjshmërie para se të jetë vonë
 
"Detyrat tona për Tokën nënë"
 
Që nga teknologjia e deri te politika, të gjitha mënyrat për t‘iu përgjigjur krizës botërore të ambientit
 
 
Pas botimit të librit "Bota në balancë", në vitin 1992, shumë kërkime shkencore, të cilat nuk ishin kryer më parë, forcuan ndjeshëm sensin tonë të arsyes mbi disa fakte thelbësore: ngrohja globale ka pasojat e saj, po përkeqësohet me ritme të shpejta dhe në pjesën më të madhe të rasteve shkaktohet nga aktiviteti njerëzor. Duhet të ndërhyjmë menjëherë për të evituar pasojat fatale, në fund të fundit akoma nuk është tepër vonë.
 
Që prej vitit 1860 dhe deri në ditët e sotme, të gjitha qendrat meteorologjike në botë kanë regjistruar një rritje të lehtë të temperaturave (nga +0.5º deri në +0.7º). Njëkohësisht kanë ndodhur fenomene si shkrirja e akujve, që na kujtojnë ato në malet Piren dhe Alpe. Tornadot dhe ciklonet po bëhen akoma dhe më të shpeshta, duke kërcënuar jetë njerëzish. Në ditët e sotme flitet për aktivitetin njerëzor dhe ndikimin e tij në ngrohjen globale. Por kjo temë nxjerr në pah probleme të rëndësishme shkencore dhe krijon shumë kontradikta. E thënë ndryshe, deri tani, akoma nuk është arritur në një konkluzion shkencor. Në fakt nuk duhet ta rrëzojmë tezën e "efektit serë" dhe rolit që ka luajtur shoqëria njerëzore në përkeqësimin e saj gjatë shekullit të fundit.  
 
Gjithsesi, tashmë të gjithë e dimë se përdorimi i lëndëve djegëse (karbon, naftë, gaz), dendëson shtresën e hollë të atmosferës që rrethon planetin tonë, duke akumuluar gjithnjë e më shumë ngrohtësi diellore në sipërfaqen e tokës. Aktualisht ngrohja anormale e atmosferës po destabilizon në mënyrë drastike ekuilibrin klimatik që ka ekzistuar gjatë gjithë historisë së njerëzimit. Me fjalë të tjera, ne kemi ndryshuar tërësisht marrëdhënien fondamentale midis qenieve njerëzore dhe planetit Tokë. Kjo është pasoja e disa faktorëve të ndryshëm. E para: vetëm gjatë një shekulli, popullsia në Tokë është katërfishuar. Do të duheshin dhjetëmijë gjenerata përpara se popullsia botërore të arrinte 2 miliardët. Ndërsa tani, në harkun e një gjenerate të vetme, ne i kemi kaluar 6,5 miliardë banorë dhe parashikohet që në 45 vitet e ardhshme numri i popullsisë në Tokë të arrijë në 9 miliardë.
 
E dyta: fuqia e teknologjive të reja ka shumëfishuar ndikimin që mund të ketë çdo individ në natyrë.  
 
E treta: i kushtojmë një vëmendje të madhe përmbushjes së nevojave tona në një kohë shumë të shkurtër; jo vetëm si individë, por po bëhet diçka më e rëndësishme në mënyrat e menaxhimit të tregtarëve, të ekonomive kombëtare dhe axhendave politike.
 
Pasojat e këtij raporti tërësisht të ri midis qenieve njerëzore dhe planetit Tokë janë shkatërruese. Për të qenë realistë, duhet të themi se sot nuk bëhet fjalë për një raport, por thjesht për një luftë konkurruese ndërmjet nesh dhe Tokës. Tashmë, shkenca na ka dhënë mjaft informacione dhe fakte mbi ndryshimet e tmerrshme që po i bëjmë planetit.  
 
Në botimin e këtij libri, në vitin 1992, paraqiten disa të dhëna mbi përqindjen e anhidridit karbonik (dyoksidi i karbonit) në atmosferën e 160 mijë viteve më parë, të marra nga një kampion akulli. Rezultatet tregonin se përqindja e këtij gazi në atmosferë nuk kishte qenë kurrë më parë më e lartë. Të njëjtat teste u ribënë në vitin 2000 dhe u paraqitën në ribotimin e këtij libri, por kësaj here kampioni i akullit ishte 420000-vjeçar, ndërsa rezultatet ishin po të njëjtat.
 
Nga 1992 e deri më sot, katër organizma shkencore prestigjioze kanë botuar përmbledhje të reja studimesh, që paraqesin një numër të pabesueshëm informacioni dhe që kanë marrë konsensusin më të madh për këto çështje.  
 
Organizata ndërkombëtare për ndryshimin e klimës, e përbërë nga më shumë se dymijë ekspertë në të gjithë botën, ka publikuar dy raporte voluminoze, të cilat nxjerrin konkluzionin se qeniet njerëzore po ndikojnë shumë në klimën e Tokës dhe që pasojat tashmë janë të qarta. Ndërsa shkencëtarët ilustrojnë në detaje pasojat shkatërruese që kërcënojnë të ardhmen, nëse ne nuk bëjmë asgjë për krizën klimatike aktuale.  
Akademia Kombëtare e Shkencave ka publikuar studime të ndryshme, prej të cilave spikasim atë të 2006-ës, që shpjegon se ka shumë mundësi të jemi duke jetuar periudhën më të nxehtë të këtyre dymijëvjeçarëve të fundit. Akademia ka këshilluar administratën e Bush, mbi disa çështje kyçe, relative me principet thelbësore të sistemit klimatik.  
"Global Change Research Program" publikoi në vitin 2000 rezultatin kombëtar të SHBA, në të cilin ilustron për herë të parë pasojat rajonale në terma gjeografike dhe në fushat kritike si agrikultura, pyjet dhe shëndeti i qenies njerëzore.  
Në vitin 2004 u publikua "Rezultati i Efekteve Klimatike në Artik". Në këtë studim ilustrohet së në Artik temperaturat janë rritur dy herë më shpejt, në krahasim me pjesën tjetër të botës. Më shqetësues është fakti se dëbora dhe akujt që pasqyrojnë rrezet diellore janë duke u shkrirë dhe duke lënë mbrapa sipërfaqe oqeanesh, të cilat i thithin më shpejt rrezet diellore, duke e ngrohur gjithmonë e më shumë rajonin përreth. Duke mos u mjaftuar me kaq, si pasojë e shkrirjes së akujve, janë duke u zhdukur edhe disa specie si arinjtë polarë, fokat dhe disa shpendë detarë.  
Veç këtyre studimeve kryesore janë botuar shumë dokumente të tjera, të cilat, si pjesët e një mozaiku, kanë plotësuar portretin e situatës. Një prej tyre është botuar në vitin 2005, dhe vërtetonte se sa më shumë të rritet niveli i dyoksidit të karbonit, aq më shumë do pakësohet niveli i pH në oqeane. Nëse ky fenomen do të vazhdojë të jetë prezent, atëherë disa organizma thelbësore detare, si koralet dhe planktonet (të cilat përbëjnë unazën e parë të zinxhirit kryesor oqeanik), do të zhduken. Këto probleme mund të shfaqen që në dhjetëvjeçarin e ardhshëm dhe jo pas një shekulli, siç pretendohej më parë. Veç kësaj, ngrohja e tepërt e oqeaneve shton mundësinë e formimit të uraganeve.
 

Debati mbi ndryshimin e klimës  
 
Megjithë mendimin e përgjithshëm shkencor se zhvillimi njerëzor po ç'rregullon klimën e Tokës dhe shpejton ngrohjen globale, disa shkencëtarë thonë se është e pamundur të përcaktohet saktësisht se cili është shkaku i ngritjes së tempereturës.  
 
Shumica e shkencëtarëve të klimës janë të mendimit se veprimtaria njerëzore, veçanërisht djegia e hidrokarbureve, rrit nivelin e gazeve-serë si dyoksidi i karbonit në atmosferë. Gazet-serë bllokojnë çlirimin e energjisë diellore nga Toka, duke shkaktuar rritjen e temperaturave. Megjithatë skeptikët thonë se nuk ekziston ndonjë mënyrë për matjen e ndikimit të veprimtarisë njerëzore tek klima. Disa argumentojnë se askush nuk e di se sa do të rritet temperatura dhe sa mund të ndikojë në Tokë. Shkencëtarë të tjerë ankohen se nuk arrijnë të sigurojnë fondet e duhura për studimet e tyre, pasi kjo ngrohja globale është politizuar tepër. Megjithatë shumë shkencëtarë akuzojnë korporatat energjitike se po financojnë studime të shkencëtarëve skeptikë ndaj ngrohjes globale për të argumentuar kundër pakësimit të përdorimit të karburanteve.  
 
Disa shkencëtarë sugjerojnë se ngrohja globale mund të jetë pjesë e cikleve klimaterike tek të cilët njeriu nuk mund të ketë asnjë ndikim. Bill Gray në Universitetin e Kolorados thotë se njerëzit nuk kanë faj për ngrohjen globale. “Jam i bindur se ndryshimi i temperaturave gjatë 30 vjetëve kanë ndodhur kryesisht për shkaqe natyrore dhe ndryshime në qarkullimin e ujrave në oqeane dhe nuk janë pasojë e gazeve-serë të prodhuara nga njeriu”. Profesor Gray thotë se në historinë e vet Toka u është nënshtruar cikleve të rritjes dhe ngritjes së temperaturave që zakonisht shkojnë nga 30 në 35 vjet.  
 
Por shumë shkencëtarë janë të alarmuar nga ritmi i prirjes së fundit të ngrohjes globale. George Woodwell i Qendrës Kërkimore Woods Hole në Masaçusets është kundër hipotezës së paraleleve historike të klimës. “Është krejtësisht dukuri e re për civilizimin dhe Tokën. Këto ndryshime ndoshta nuk kanë ndodhur kurrë me kaq shpejtësi në të kaluarën. Ky është ndryshimi më i madh i mjedisit në historinë njerëzve. Edhe pse ka patur ndryshime të mëdha të klimës në të kaluarën, ato nuk kanë ndodhur kurrë me këtë ritëm dhe me pjesëmarrjen e 6,5 miliardë njerëzve”. Sipas Kombeve të Bashkuara, përqindja e dyoksidit të karbonit në atmosferë është rritur afër 30 për qind që nga 1750-a, më shumë se kurrë në 650 mijë vjetët e fundit.  
 
Ndërkohë skeptikët thonë se është e vështirë të bëhet dallimi ndërmjet dyoksidit të karbonit dhe ndotjeve industriale. Pavarësisht nëse të dyja palët e debatit mbi ngrohjen globale arrijnë në mirëkuptim sa u përket rreziqeve të ndryshimit të klimës dhe në ç’shkallë janë njerëzit fajtorë për këtë, qeveritë, grupet për mbrojtjen e mjedisit dhe disa korporata energjitike në mbarë botën kanë filluar tashmë të marrin masa për pakësimin e gezeve-serë në përpjekje për të stabilizuar klimën në botë.  

Personalisht jam nje nga Skeptiket e Ngrohjes Globale.  
Skeptiket e Ngrohjes Globale jane grupet e njerezve qe nuk bien dakort me Panelin Nderqeverritar te Ndryshimit te klimes (IPCC). Ne bazohemi mbi 4 pika:
- Nuk ka dukuri reale (apo evidente) qe ndryshimi i klimes po ndodh.
- Ndrushimi ne temperaturat e matura se fundmi jane pjese e ciklit natyror.
- Edhe ne qofte se ka ndryshime te shkaktuara nga njeriu, ato nuk jane te shkalles kritike dhe nuk kane nevoje per masa ekstreme.
- Efekti mbi ekonomine qe do kishte direktiva e IPCC do ishin ne mase teper te larte. (Teper shpenzime)
 
Burimi: SourceWacht Encyclopedia
 
Per me teper po ju le te gjykoni vete duke ju referuar tek kjo video nga Channel 4:
http://video.google.com/videoplay?docid=288952680655100870 (The Global Warmming Swindle)

Ndryshimet e klimes, ja 10 speciet e medha ne rrezik
 
 
Ndryshimet e klimes jane kthyer ne nje kercenim global. Te rrezikuara jane edhe 10 speciet e medha, simbol i biodiversitetit: oriu polar, pinguini, elefanti afrikan, breshkat e ujit, tigri i Sunderbansit, balenat e delfinet, orangutanet, albatrosi dhe barrierat koralore.  
 
 
WWF, (World Wildlife Fund) ka publikuar harten boterore te efektit klime, ne prag te evenimentit Earth Hour te 28 marsit. Ne kete dite e gjithe bota do te shuaje dritat per nje ore.  
 
Organizata ka bere nje studim per efektet e mundshme qe ndryshimet e klimes do te kene ndaj specieve me te njohura ne bote. Duke u mbeshtetur edhe ne publikimet e fundit shkencore, WWF thote se 90 perqind e Barrieres se Madhe Koralore mund te zhduket brenda vitit 2050, se bashku me 75 perqind te pinguineve ne Antarktide.  
 
Arinjte polare mund te zhduken brenda fundit te shekullit, per shkak te rritjes se temperatures se ujit. Rrezik edhe per tigrat ne Sunderbans, qe ne 100 vjetet e fundit kane arritur ne 4 mije ekzemplare.  
 
 
 

“Në Kopenhagë të ndryshojmë kahun e historisë”  
Nga “The Guardian”
 
Nëse nuk marrim veprime të fuqishme e të bashkërenduara, ndryshimet klimatike do të rrënojnë planetin, e bashkë me të dhe përparimin e sigurinë tonë.
Rreziku ka nisur të bëhet i qartë për një gjeneratë të tërë, derisa faktet kanë nisur të flasin. 11 nga 14 vjetët e fundit kanë qenë më të ngrohtët, që kur njerëzimi nisi të mbajë shënime rreth temperaturave.
Akujt e Arktikut nisën të shkrihen, dhe vitin e kaluar çmimet e ushqimeve e të naftës arritën nivele rekord.
Në revistat shkencore tashmë pyetja nuk është ‘a duhet të fajësohet njeriu për ngrohjen globale, por sa pak kohë na ka mbetur për t’i kufizuar dëmet’. Deri tani përgjigjja e njerëzimit ka qenë e gjymtë dhe me gjysmë zemre.
Ndryshimet klimatike janë shkaktuar nëpër shekuj, pasojat do të zgjasin përgjithmonë, ndërsa mënyra e veprimit tonë do të varet në 14 ditët e ardhshme.
U bëjmë thirrje përfaqësuesve të 192 vendeve të mbledhura në Kopenhagë të mos hezitojnë, të mos humbasin kohë në debate, të mos fajësojnë njëri-tjetrin, por të kapin momentin dhe mundësinë që ofrohet.
Kjo nuk duhet të jetë një betejë mes të pasurve dhe të varfërve, apo mes Lindjes dhe Perëndimit. Ndryshimet klimatike na prekin të gjithëve, ndaj duhet zgjidhur nga të gjithë.
Shkenca është komplekse, por faktet janë të qarta. Bota duhet të marrë masa të kufizojë rritjen e temperaturës me 2 gradë, një qëllim që kërkon që lëshimi i gazrave në atmosferë të fillojë të ulet në 5-10 vjetët e ardhshëm.
Një rritje më e madhe e temperaturave mesatare, në vlerë mesatare 3-4 gradë, do t’i kthejë në shkretëtira hapësirat që sot janë toka bujqësore.
Gjysma e gjallesave do të shfarosen, miliona njerëz do të zhvendosen, kombe të tëra do të mbulohen nga ujërat e deteve.
Pak janë ata që besojnë se në Kopenhagë do të kemi një pakt tërësor e të pastër.
Por politikanët në Kopenhagë mund të bien dakord për elementët bazë të një ujdie të ndershme dhe efektive, ku përfshihen afate kohore të përcaktuara qartë e të detyrueshme.
Në thelb të marrëveshjes duhet të jetë dhe pakti se si duhet ndarë pesha e përballjes së ndryshimeve klimatike mes vendeve të pasura dhe atyre në zhvillim.
Vendet e pasura, duke iu referuar një aritmetike korrekte, mund të thonë se nuk ka marrëveshje, derisa një gjigant në zhvillim e sipër si Kina të marrë përsipër hapa radikalë.
Por bota e pasur duhet ta pranojë se është përgjegjësi e saj shumica e dyoksidit të karbonit, të akumuluar në atmosferë që nga viti 1850.
Në këtë kuptim, vendet e zhvilluara duhet të marrin drejtimin, ndërsa vendet në zhvillim të bëjnë zvogëlim të madh të gazrave të lëshuara në atmosferë.
Drejtësia sociale kërkon që vendet e pasura të kruajnë xhepat e të japin sasi të konsiderueshme parash për vendet më të varfra që t’u përshtaten ndryshimeve klimatike, teknologjive të pastra dhe t’u lejojë atyre të rriten si ekonomi pa shtuar sasinë e dyoksidit të karbonit në hapësirë.
Transformimi do të jetë i kushtueshëm, por asnjëherë nuk do të jetë më i shtrenjtë se paketat e ndihmave që iu paguan sistemit financiar për të dalë nga kriza.
Duhet të ndryshojmë dhe mënyrën e të jetuarit, duke ngrënë, blerë dhe udhëtuar në mënyrë më të mençur. Do të na duhet të paguajmë më shumë për energjinë që shpenzojmë, e të harxhojmë më pak energji.
Por zvogëlimi i sasisë së dioksidit të karbonit ofron më shumë mundësi se sakrifica.
Disa vende vetëm e kanë parë se transformimi mund të sjellë rritje, vende të reja pune dhe një jetë më të mirë.
Politikanët në Kopenhagë kanë mundësinë t’i japin kah gjykimit të historisë. Ne i nxisim të bëjnë zgjedhjen e duhur.